Σκίτσο με μαρκαδόρο και ακουαρέλα.
Το λάτρευα όταν ήμουν παιδί και το λατρεύω ακόμα.
Είναι κομμάτι των παιδικών μου αναμνήσεων και κομμάτι της ψυχής μου.
Μαζί του εξερεύνησα τα σοκάκια και τις ομορφιές του χωριού μου.
Μου αναπτέρωσε το ηθικό στις κόντρες με τα άλλα παιδιά και με έμαθε να μην
το βάζω κάτω όταν πάθαινε κάτι και έπρεπε να το μαστορέψω.
Το είχε ο πατέρας μου όταν ήταν νέος και το έχει ακόμα για να τον πηγαινοφέρνει
στο περιβόλι και σε δουλειές μέσα στο χωριό.
Μαριέλα λυπάμαι που χάθηκα αλλά η ζωή μου είναι ενα ποδήλατο:). πιστεύω να σε ανταμείψω με το πιο πάνω σκίτσο και θέλω να πιστεύω πως οι αναρτήσεις θα επανέλθουν στον αρχικό τους ρυθμό.
Το ίδιο ισχύει και για τον πολύ καλό και
αξιοσέβαστο φίλο Ντίνο
αλλά και για όλους τους ανώνυμους και
επώνυμους φίλους του blog.
